कुनै ठेगाना नभएको पत्थरझै
एकै ठेगानमा विगत आधा घण्टादेखि सुतिरहेथ्यो
उसको क्षतविक्षत मौन शरीर
केही बेरमै कुनै सडकनाटकका दर्शकझै
अनेक कृत्रिम संवेदना बेरेर
झुम्मीएथ्यो एउटा अञ्जान भीड
त्यहीबिचमा भीड चिर्दै छिरेकी थिइन
एउटी चाउरी परेकी आइमाई
जसको उजाड मन हेरेर जोसुकै भन्न सक्थ्यो
‘ऊ उसकी आमा हो’ ।

रगत लत्पतीएर बिस्तारै रातो हुदै गरेको छोराको सेतो सर्ट

रोएर सुकेको उसकी आमाको आखाको बौलठ्ठ हेराइबिच
लगभग अब अन्तिम बिदाई मात्र बाकी थियो ।

तातो सडकमै झोक्राएर उनले आखाभरी खेलाउन थालीन शीतल विगत
जहाँ उनले आफ्नो सपना देख्ने जमीन मासेर
छोराको लागी कैयौ बीगा सपनाको धर्ती बसालीन्
आफ्नो लोलाएका आखाले भ्याएसम्म
उसको हिड्ने बाटो खनीन्
चाउरिएको हात, खुट्टा, गाला र चाउरी जीवन नै बन्दकमा राखेर
किनिदिइन उसले ढिपी गर्ने गरेको ‘वाहन’
वाहन पाएपछि
छोराले चाउरी गालामा सुस्तरी म्वाई खाएको पनि सम्झिइन् ।

उनले सम्झिइन्
‘बिस्तारै छोरालाई वाहनसँगै लत बस्यो
आमाको चाउरी गालाभन्दा
चिल्लो फलामे गाला उसलाई बढी मन पर्न थाल्यो
आमाको झोक्राएको आखाभन्दा
वाहनको तेजिलो लाइटमा उसको मन फस्न थाल्यो
ऊ यस्तरी कुदाउन थाल्यो वाहन
कि मानौ भेट्नुछ उसले कुनै दुर भविष्य वर्तमानमा नै
मानौ सक्काउनुछ लामो यात्रा
र उसँग छ निकै छोटो समय
मानौ भाग्नुछ उसलाई आमाको अँगालोबाट
र लुक्नुछ पर कुनै कन्दरामा
सबैभन्दा आश्चर्य !
आफ्नो तीव्र गती
गर्वको कुरा थियो उसको लागी ।’

आमा त भनीरहन्थिन्, सम्झाइरहन्थिन्
समयभन्दा अघि दौडदा
समयले निल्छ एकदिन
आमाको काखबाटै थुतेर
समयले आखिर निलिछाड्यो उसलाई
ऊ त निर्जिव, कठोर मन भएको छोरा
उसलाई केही फरक परेन सायद
तर आमाको मन उखु पेलीएजस्तै पेलीयो
जीवनका छोक्राबाहेक केही पनि बचेन उसको भागमा ।

धेरै अनिद्रापछिको एक रात
उनले सपनामा देखिन
‘उनको छोराको एकजोर हात सडकमा बिस्तारै उम्रिन्छ
सिमेन्टी पर्खालको कापबाटै पीपल उम्रेझैँ
‘को खाला, को खाला’ गर्दा भागेर उसलाई सताउने एकजोर खुट्टा पनि
सकिनसकि सडकमा बिस्तारै घस्रिन सुरु गर्छ
आमाको पाउ ढोगेर हास्दै खुम्चीने गरेको
उसको छोराको निधारमा पनि सुस्तरी हलचल आउछ
यहि निधारमै चुमेर त उनी आफ्नो जीवनका प्रत्यक दिन
उदाएको र अस्ताएको अनुभूती गर्थिन्
उसको छोराको आँखा पनि चामत्कारिक रुपले चम्किन सुरु गर्छ
जहाँबाट कैयौ जीवनहरु, सपनाहरु, आशाहरु प्रतिविम्बित भइराखेको देख्छिन् आमा
हेर्दाहेर्दै
उनको छोराको उमँग भरिएको जीउ
फूर्तीका साथ उभिन्छ
हेर्दाहेर्दै सडकबाटै
उनको छोरो पुनः जन्मिन्छ
तर जसै उनी आफ्नो चाउरिएको हातले
सकीनसकी स्पर्श गर्न खोज्छिन् छोरालाई
यो छोरा आफ्नी आमालाई नै चिन्दैन
र धुलो बनेर छरिन्छ हावामा ।’

सायद अब बाकि जीवन अनिद्रामै बाच्छिन् होली आमा
यही सपना सम्झेर ।
(२०७०-०६-०६)

को हौँ हामी ?

Source: http://blogbishad.blogspot.com
अलमलमा छन् आँखाहरु
बिग्रिएका छन् भाकाहरु
चलिरा'छौँ टेडोमेडो
अनौठा छन् बाटाहरु
जाने कहाँ हो ?
पुग्ने कहाँ हो ?
के हो त हाम्रा सपनाहरु ?
को हौँ हामी ?
भन साथी

जुनकिरी किन अध्यारोमै ?
किन देखिन्न उज्यालोमै ?
बाङ्गा यी प्रश्नहरु
नबुझिने यी उमँगहरु
यी प्रश्न किन जाग्छ ?
किन सधै यस्तै लाग्छ ?
को हौँ हामी ?
भन साथी

कहिले शितल जूनजस्तै
कहिले तातो घामजस्तै
यस्तै हाम्रा केही पलहरु
भित्र छन् कि केहि गहिराइहरु
आफैभित्र सोधि हेर न
आफैलाई आज खोजि हेर न
को हौँ हामी ?
भन साथी
(३०-०१-०६९)

म किन यतिबिघ्न डराएको हँ ?
कुनै युद्धमा त जादै छैन
जाबो परीक्षा न हो ।

मानौ मेरो निधारमा टाँसेर
लामो आयुका अक्षताहरु
मेरी आमाले पठाएकी छिन्
कुनै जोखिम सुनखानीमा
र सोच्दै छिन्
'छोरा फर्कला
र यो घरको धुरी जोगाउला ।'

मानौ मेरो पिठ थप्थपाएर
मेरो बुवाले जुँगा मुसारेका छन्
र छिमेकी काकालाई सुनाउदै छन्
'मेरो छोरो पो छोरो
तेरो के छोरो ?'

कुनै युद्धभित्रको सुक्ष्म युद्ध
चलिरहेछ मेरो मस्तिष्कमा यतिखेर
र मेरा पाइला डराउदै नापिरहेछन्
एउटा अँध्यारो सुरुङको लम्बाइ ।

साँझ फर्कदा
मैले मेरी आमाको गरिबी हटाउनुछ
मेरो बुवाको इज्जत बढाउनुछ
बस्
यति न हो
यो परीक्षाको जीवन-चक्र ।
(३०-०७-०६८)

The Brickman

Source: http://blogbishad.blogspot.com
He, the brickman
the world's greatest terrorist...
because the brick he carries
is always red!

He carries bricks
for mohammad miyan;
Janab Mohammad,
tries to cover the red secrets
with green mystery.

He, the brickman
also carries bricks
for Bishnuram Pandit...
Guru Bishnuram,
beneath the holy basil,
tries to hide
the red cemetery.

sacrificed in temples,
halal in Eid and
for hundred of years
quietly bloodied;
millions of brickmen's
droplets of blood...
form the Red bricks.

But,
he,the brickman
is unknown
of the red color
of the brick,
he carries himself!
To build the new Temples,
he is invited;
To build the new Mosques
he is called.
spitting at one corner of the temple,
he builds the brick wall.
Treading on the base of Mosque,
he beds the beauty on the roof top.
He has no concern......
whose God is there in the temple?
whose Allah resides in the Mosque?

He bites the bread
kneaded in his sweat,
he suffers the flood
squeezing his own blood....

His Allah doesn't provide him shelter
in the Mosque,
his God doesn't provide him coffin
when he dies.
so, he tramples
on the ugly temples-made up of red bricks
so,he hits
the devil mosques-made up of red bricks.
But,
he,the brickman
is unknown
of the red colour
of the brick,
he carries himself!


He,the brickman
the world's greatest terrorist...
because the brick he carries
is always red!


(click here for original/नेपाली)

जून फूलेको छ आकाशको एउटा हाँगामा
ताराहरु जुनकिरीजस्तै जिस्किदै–लुक्दै, बल्दै–निभ्दै गरिरहेछन्
परसम्म फैलिएको यो नदी
कुनै मिठो गीतजस्तो गरी गुञ्जीरहेछ
मेरी आमाजस्तै स्नेह बाँडेर
यी बगरमाथीका खेतहरु सुवास छरिरहेछन्
आजसम्म कुनै रात यति सुन्दर लागेको थिएन मलाई ।

सुस्तरी हावा चलेको छ
मायाले कपाल स्पर्श गर्छ
काननीर आउछ र मीठो कविता  सुनाउछ
नदीबाट छचल्किएर पानीका थोपाहरु मलाई भिजाउछ
र सब थकान बगाउछ
औलाहरु बाँसुरी बजाएको अभिनय गर्छन्
र कानमा आफै बज्न थाल्छ सुरिलो धुन
नजिक आएर अबोध गँगटा मेरो खाली खुट्टा सुम्सुम्याउछ
र आफै लुक्छ वालुवामूनी
वालुवाका कणहरु पनि विशाल लाग्दैछ आज ब्रम्हाण्डभन्दा
सिँगो ब्रम्हाण्ड पनि सानो लाग्दैछ वालुवाका कणहरु भन्दा ।

यो क्षण
यात्राको यो पहिलो क्षणमै
म चिन्दैछु
आफैलाई
जीवनलाई
सुन्दरतालाई
यात्रा त भख्खर सुरु भएको छ
अझै कति सुन्दर छ होला यो सिँगो संसार ।
(१० असार, ०७०)

उमेर सकिएपछि

एक उमेर सकिएपछि
थुप्रै दशकको हिडडुलपछि
मान्छे टाउकोबाट शुरु भएर केवल टाउकोमै सकिदो रै'छ
मानौ बाकि रहेका हात खुट्टा र जम्मै शरीर
केवल गहुँगो झोला हो
जो बोझ बनेर यो टाउकोमा टँगिन्छ ।

यो उमेरमा काम भन्नु नै कुर्नु हो
र म कुरिरहेछु
त्यो अनन्त आकाशमा पुर्याउने एउटा यात्रुबस
तर सायद बाटोको शरीरमा पनि
मेरो शरीरमाझैँ पहिरो गएको छ
वा कोही उफ्रि-उफ्रि आन्दोलन गर्दैछ
बाटोको बुढो छातीमाथी
मेरो कालको बिरुद्ध ।

मेरो सानो पनाती
मेरो काननिर आफ्नो ओठ जोडेर
जोड-जोडले सोध्छ-
"बज्यै
यी सेतै फुलेका कपाल झरेर
अब नयाँ काला रौहरु उम्रिन्छन् हो ?
यी थोते गीजाभरी
अब फेरि लहरै दात बस्छन् हो ?"
बाबै !
कति मिठो छ मेरो पनातीको तोतेबोली ।
(२१ जुलाइ २०१२)

पागल घोडा

Source: http://blogbishad.blogspot.com 
सडकको बिचोबिच दौडिन तम्तयार छ
इतिहासले घोषणा गरेको
एउटा पागल घोडा
जसले भत्काउनेछ
सडकका सबै पुरातन सुत्रहरु ।

जब काट्नेछ घोडाले बाग्मती संघार
गेरुमा सजिएकाहरु
चाट्न थाल्नेछन्
घोडाको अछुत खुर
र टाँग्नेछन् 
'प्रवेश खुला'को साइनबोर्ड ।

जब गर्जिनेछ घोडा
रिङ्गरोडको कफ्र्युग्रस्त सडकमा
दौरासुरुवालमा सजिएकाहरुले निकाल्नेछन्
सुरुवालबाट ईजार 
र आफै झुण्डाउनेछन्
पुरुष सत्ताको आफ्नै नपुंसक गर्धन ।

जब घोडाको टापले टेक्नेछ
दरबारमार्गको सम्भ्रान्त छाती
आराम फर्माइरहेकाहरु
बुझ्न थाल्नेछन्
किन बदलिदैछ
सिँगो कर्णाली  मसानघाटमा 
र सिँगो मसानघाट कर्णालीमा  ?

जब उफ्रिनेछ घोडा
टुँडिखेलको रक्ताम्मे मैदानमा
काठका बर्दिवालहरुले
छातीमा मुड्की बजारेर वाक्नेछन्
विदेशी नुनको वान्ता
र सिलाउनेछन्
राष्ट्रिय झण्डावाल पोसाक ।

जब टुटाउनेछ पागल घोडाले
िसंहदरबारको अग्लो गेट
गल्र्यामगुर्लुम ढल्नेछ
खुनी बडामहाराजको ढल्न बाकि शालीक
र च्यातिनेछ शालीकको नाक र कान
अनि टुक्रिनेछ एकात्मक गिदीको गन्हाउने टाउको ।

त्यो बेला
पागल घोडा सद्दे हुनेछ 
र सद्देहरु पागल हुनेछन् ।
(१६-०६-०६७)

दुई देश

Source: http://blogbishad.blogspot.com 

यो दुनियामा मात्र दुईवटा देश छन्
एउटा काजी देश
अर्को पाजी देश ।

काजी देशः

ड्याम्म पड्काउछ कार्बनको धुँवा
पगाल्छ  'सगरमाथा' हिउगिदी
डुबाउछ 'माल्दिभ्स' कलेजो
बटुल्छ डलर
र दगुर्छ
सबैभन्दा सुरक्षित (?)
ह्वाइटहाउस खप्परभित्र ।

पाजी देशः
मजाले निल्छ कार्बनको धुँवा
र खोकिरहन्छ नमरुन्जेल
ऊ पगाँल्छ आशु
र सोच्छ
बाढी आउनुमा
पहिरो आउनुमा
उसको आशुको दोष छ ।

पाजी देश
लगभग डुबिसक्यो
अन्टार्टिका पाइतलासँगै
ग्रीनल्याण्ड खुट्टासँगै
माल्दिभ्स पेटसँगै
र सगरमाथा शीरसँगै


उता काजी देशमा
अब केहिबेरमै
'ग्लोबल वार्मिङ्ग' बारे
भव्य मिटिङ्ग चल्दैछ ।
(२७-०६-०६७)

मेरी दिदी

Source: http://blogbishad.blogspot.com 
मेरी दिदी
आफ्ना दुब्ला-चेप्टा हातका औलाहरु खेलाएर
निकै लामो

नाइल नदिजस्तै लामो
एउटा चुल्ठो बाट्थीन
र चुल्ठोको टुप्पोमा कस्ने गर्थीन
एकहाते सेतो रिबन ।

उनी बगरका वालुवामा लुट्पुटिएर
घण्टौसम्म गँगटासँग
डराउने गरेका ती दिनमा
म रुखको फेदमा बस्थे
र द्रौपतिको चिरहरण सम्झेर तस्रन्थे
उनी जङ्गलमा दिनभर दाउरा खोज्दै
हिड्ने गरेका ती दिनमा
म यता कक्षाकोठामा टोलाउथे
र सिताअपहरणको कथा पढेर झस्कन्थे
उनी गँगटाले टोकेपछि
थोरै सेतो रगत वाक्थीन
उनी वन-काँडाले डसेपिछ
केहिक्षण घुक्क-घुक्क रुन्थीन
उनको त्यो रुवाई
त्यो पिडा
थोरै-थोरै गरी जमेर
एउटा लामो चुल्ठो बनेको थियो
जसको टुप्पोमा उनले
जबर्जस्ती कसेकि थिइन
एकहाते सेतो रिबन ।

उनी चिच्याउन त चिच्याउथीन
तर हसियालाई उनले दाउरा काटेरै मात्र
भुत्ते बनाइन
काँडा ताछ्नुपर्छ भन्ने बुझिनन्
उनी कराउन त कराउथीन
तर नाङ्गा पैतालाले
गँगटाहरु कुल्चिनुपर्छ भन्ने जानिनन्
उनको त्यो चित्कार
त्यो क्रन्दन
बिस्तारै बढेर
एउटा लामो चुल्ठो बनेको थियो
जसको टुप्पोमा उनले
बलफ्जस्ती कसेकि थिइन
एकहाते सेतो रिबन ।

आज मैले
वर्षौपछि भेटे उनलाई
नख्खुजेलभित्र
उनले त्यो फोहोरी चुल्ठो काटेर
लाग्थ्यो कुनै सुन्दर सपनाको लागी
आफ्ना कपालहरुलाई स्वतन्त्र छाडेकी थिइन
र अब सदाका लािग
निधारमा कसेकि थिइन
एकहाते रातो रिबन ।
(२५-०३-०६७)

कालिजबस्ती

Source: http://blogbishad.blogspot.com
थोरै आशु नजरबन्द गरेर
बदामका सोलीहरुमा यात्रा कैद गर्दै
ब्रम्हनलका ऐनाहरुमा दुई झापड हिर्काएर
सिँगो कालिजबस्ती
उही धरापी बस्तीमा लौरो टेक्दै फर्कन्छ
र पृथ्वीनारायणलाई धुप छर्दै
किर्तीपुरतीर फर्केर जोडले थुक्छ
शोकको धुनमा कालिजबस्ती
खुट्टामात्र फट्याउछ

कहिले राष्ट्रियताको दाते ओखरमा
आयातीत नुन छर्केर
आफ्नै बुद्धिबङ्गारा सिध्याउछ
कहिले मानदेवको अभिलेखतीर धाएर
केही चामलका सिताहरु पोको पार्छ
र पशुपतीका परेवालाई छर्केर
बरु दुईरात भोकै बस्छ
कालिजबस्ती आफ्नै छाला काढेर पनि नाङ्गीन्छ
अनी
मानवता र मानववादको चिउडो समात्दै
सबैभन्दा निकटको आत्मालाई एक जुनीभर रुवाउछ
शोकको धुनमा कालिजबस्ती
खुट्टामात्र फट्याउछ

कालिजबस्ती बरु दिनभर
सूर्यको आँखामा आँखा जुधाउन सक्छ
तर ऐनाभीत्र
अह !
कहिल्यै हेर्ने आँट गर्दैन
पगडिमा बोझको भारी भिरेर
सगरमाथाको आधि सपना देख्छ
र विजयलाई दुई सेन्टमा साट्दै
पाँच बल्र्याङ्ग खसेर
अन्तिमपटक मुस्कुराउछ
शोकको धुनमा कालिजबस्ती
खुट्टामात्र फट्याउछ

तर सुनिन्छ
अचेल कालिजबस्तीले नयाँ छोरो जन्माएको छ रे ।

म कस्तो मान्छे

Source: http://blogbishad.blogspot.com
म मान्छे भित्रको हराएको मान्छे
म मान्छेहरु बीचको एक्लो मान्छे
म छायाँ बिनाको मान्छे
म रगत बिनाको मान्छे
बोली त छ तर म शब्द बिनाको मान्छे
जीवन त छ तर म मरेको मान्छे
कहिलेकािहं ऐनाहरुमा परेड खेल्दा
केवल दुई पटक हाँसेको मान्छे
म मेरै वस्तीको पाहुना मान्छे
साँच्चै म लाटो मान्छे

बिफरका दागहरुमा घोत्लिएर
कुटोकोदालो चलाएर
मकै उमारेको मैले नै हो
बिना वर्षामा पिन
कहिले आँशु
कहिले पसिना
र कहिले रगत सिाचएर
जग बसाएको पनि मैले नै हो
तर म आफ्नै खेतका डिलहरुमा
लडाइएको मान्छे
म मिहेनती मान्छे
तर म नै विवश मान्छे
साँच्चै म मान्छे भित्रको कस्तो मान्छे

हुरीका हुरी वर्षिएर मलाई रुवाएको त
धेरै भएको छैन
पल्ला घरका काकाले 'लडेर बाँच' सिकाएको
पनि त धेरै भएको छैन
तर म आफ्नै छतका ढुङ्गाहरुम्ाा
सयौं पटक बजि्रने गरेको मान्छे
म पौरखी वीर र साहसी मान्छे
तर म आफ्नै नजरमा गिरेको मान्छे

आकाशको रेतीमा रेटेर जाबो बादल
यसपाली पनि त झारिएन
कतै आफ्नै आँगनको डिलमा फेरी एकपटक
आफ्नै आत्मा त मारिएन
म ऐना भित्रको विम्वहरुमा पिन
आफैलाई नचिन्ने मान्छे
साँच्चै म कस्तो मान्छे
साँच्चै म कस्तो मान्छे
०६-०४-०६४

दर्दनाक जोक

मैले भख्खर खबर पाए
एउटा दर्दनाक जोक सुनेर
अन्ततः उसको मृत्यु भयो ।

तिम्लाइ हाँसो लाग्यो होला सायद
कसैलाई हाँसो लाग्ने
कसैलाई पीडा हुने
यो कस्तो जोक हो यार ?

एउटा ‘क’ पात्रले यसलाई सुनाएथ्यो
‘हात्तीको दात बाहिर निस्किएकोले उसको बिहे भएन’
बाकि सब मरिमरि हाँसे
ऊ भने हाँस्न सकेन
सायद उसलाई लाग्यो
हात्तीको देखाउने दात र ऊ एउटै हो ।

जोक सुनेपछि उसलाई बेस्मारी ज्वरो आयो
रिङटा लाग्यो
कामेको हातले मानौ अन्तिम पेग जिन्दगी उठायो
कल्ले धेरै पीउने बहानामा सकिनसकि पियो
र फाइनान्समा भख्खर लिएको चमकदार बाइक चढेर
ऊ डेराको कालकोठरीतिर निस्क्यो ।

अ... उसको बारेमा भन्नुपर्दा
ऊ सानैदेखि डराउथ्यो आफ्नो दुब्लोपनदेखि
ऐनाको आफ्नो प्रतिविम्बदेखि
‘थुक्क जोक पनि नबुझ्ने मु**, पाँखे’
कसैले यस्तै केही भनिदेला भनेर
उसले अरुको कुरा सकिनु अघि नै थपडी बजाउनुपर्छ भन्ने सिक्यो
कसैले ‘पाँखे’ भनिदेला भन्ने डरले
उसले पहिल्यै अरुलाई ‘पाँखे’ भन्न थाल्यो
अब ऊ नाँच्दै थियो
सापटी सपनाको झिलीमिली डिस्कोमा ।

आखीर हो त ऊ उहि गाउले ‘पाँखे’
लक्की ड्र मार्फत बाँडिएको
कुँहिएको चामल खाएर भिरपाँखामा हुर्किएको
यो शहरी शुद्ध नग्नता उसलाई पचेन
अपच सपनाको फुडपोइजनिङ भएर
पहिल्यैदेखि बिरामी त थियो नै
अझ त्यो माथी यो हदसम्मको दर्दनाक जोक ।

भाँडाको चारपाटे कोठामा गएर उसले बेस्मारी छाद्न थाल्यो
उसले ओकल्यो
–    फेयर एण्ड हेन्समको सिद्धिएको कालो ट्युब
–    सिसा फुटीसकेको फेसनदार चश्मा
–    बाइकको तिर्न बाकि क्षतविक्षत रसिदहरु
–    कुनै केटीको नग्न फोटो
–    फेल भएको सर्टिफिकेट
–    गाजा बनाउन ठिक्क पारिराखेको चम्कीलो कागज
र अन्तिममा
–    भख्खर बितेकी बुढी आमाको अन्तिम पत्र ।

मैले ढाँटेको होइन
नपत्याए उसको पोस्टमार्टम रिपोर्ट पल्टाएर हेर्नुस्
‘एउटा दर्दनाक जोक सुनेर
अन्ततः उसको मृत्यु भयो ।’
04 OCT 2012

बङ्गालको सडकबाट

अर्कै सहरको यो अर्कै सडक
यहाँ हिड्ने हरेक आँखा
चमेरो गुफाझै अध्यारो, डरलाग्दो लाग्छ मलाइ
विशेषतः आफ्नै ।

बिहानदेखि साँझसम्म
टिभिस्क्रिनमा झुण्डिएकी छे
एउटी मृत–नग्न केटी
आङ नै सिरिङ्ग हुनेगरी
रिपोर्टर पटक–पटक
उसको अङ्ग–अङ्गमा चिमोट्छ
मृत्यु अघिको बलात्कार भन्दा पनि डरलाग्दो छ
उसको यो मृत्यु पछिको टिभि–बलात्कार ।

बाटोमा कसैसँग ठोक्कीन पुग्छु
ऊ मदेखी डराउछे
म ऊ–देखी
सायद फेरि अर्को ढुङ्गेयुग
उम्रिएको छ
यो बङ्गालको सडकमा
यहाँ या त मान्छे मान्छेदखी डराउछन्
या त मान्छे मान्छेमाथी झम्टन्छन् ।

‘मिष्टि... बोङ्गाली... भालोबासी...’
आफ्नै सहकर्मीको कुरा बुझ्दिन म
कम्प्युटरमा आँखा लगाउदै
के के बोलिरहन्छे यो बोङ्गाली बेगम
म उसलाइ भन्छु
'यो बङ्गालको सडकमा
म विदेशी होइन
तिमी पो हौ'
ऊ मेरा यी कुरामा अचम्मसित हाँस्छे
यो शहरमा मैले कोही केटी
यति निर्धक्क भएर हाँसेको
पहिलो चोटी यहि कोठामा देखे
मलाइ प्रेम भएको छ
उसको यो निर्धक्क हाँसोसँग।

साँझ टिभिस्क्रिनमा ऊ पनि झुण्डिएकी हुन सक्छे
रिपोर्टर उसको क्षतविक्षत शरीरभरी
जथाभावी हात लगाइरहेको हुन सक्छ
औलाले उसको घाउहरुमा घोचिरहेको हुन सक्छ
म बिना नशा, नशामा सोच्दैछु
यो कस्तो सहर हो ?
बिहासम्म हाँस्दै गरेकी केटी
रातसम्म बलात्कृत भइसक्छे
मृत भइसक्छे
किन यो सुन्दर बङ्गालको सडक
रातमा केवल वेश्यालयझै बन्छ
र दिनमा वधशालाझै ?

श्मसान भन्दा पनि डरलाग्दो बन्दैछ
यो मेरो मित्रदेश
यो मेरो मित्रसहर
यो मेरो मित्रसडक ।

साच्चै यो बङ्गालको सडकजस्तै त छ
मेरो देशको सडक पनि
साच्चै मेरो देशको सडक पनि त
यो बङ्गालको सडक जस्तै छ ।
(14-09-2069, Kolkata)